ARSIZ FARELER EVRENİ

69

2012-02-14T12:48:00.001+02:00

bugün çok yazasım var Abidin sanırım bugün bir başka yalnızım, bu gün fena yalnızız.

68

2012-02-14T10:33:00.003+02:00

sorulardan bir kolye yaptığın günlerde şunu kendine hiç sordun mu Marla? hayat ve insanlar gitgide hırçınlaşırken kim ya da hangimiz masum kalabilirdik?

masumiyet denen maskenin insanların yüzlerine oturduğunu ve onlara epey yakıştığının farkındayım uzun zamandır. fakat herkes bu kadar masumsa hayatın bu halde oluşunu nasıl açıklayabiliriz. ya da şu an yaşadığımız ayrılığı...

birkaç gündür aklıma takılıyordu ve sormak istedim. sen de düşün isterim.

evet son günlerde Lemuria'yı dinler oldum, çok sık dinler oldum. ki bu senin hırçınlığını bir kat daha artırıyor biliyorum, bilmekten de öte hissediyorum. çünkü dudaklarıma yakışan başka bir adı mırıldanmama katlanamazsın sen. ayrı da olsak uzak da düşsek bu kıskançlığın hiçbir gün azalmamış ve törpülenememiştir.

ama şunu unutma, biz birbirimizin olamayacak kadar benzeşiyoruz seninle. bizim ayrılığımızın tek nedeni bu bile olabilir. ki bunu sana defalarca söylemişliğim vardır. ki her seferinde karşı çıkıp, isyan etmişsindir. anlamaya çalışmak yerine, ayrışmaya çalışmayı seçtin ve şimdi...

evet şimdi Lemuria zamanı.

67

2012-02-14T10:11:00.002+02:00

bazı nedenlerden dolayı sakat ya da yalnız bırakılmış, geçmişte paylaşımlarımız olan tüm sevgililerin gününü kutlarım.

sabah kulaklıklarımı takmış, şarkılarımı dileyip yürürken böyle ince bir kutlama yapma gereği duydum nedense. bir cümleyle de olsa geçmişi ve geçmiştekileri anmak bir nevi borç olsa gerek. neyse...

ki aşkla ilgili söyleyebileceğim tek cümle şu olsa gerek:

aşk, bir orta saha mücadelesidir gelinen aşamada.

sizin de Sevgililer Gününüz kutlu olsun sayın arsız fareler evreni halkı.

66

2012-02-13T19:26:00.002+02:00

anlaşılmaz bir yerdesin ya da bir yerin anlaşılmazlığında.

oysa bakıp gören bu gözler anlamak için yoruldu bu güne kadar. görmek istedi. görmek ve bir değer biçmeksizin küçücük bir anlamla örtüştürmek sana dair olanları. o küçücük anlamları birer tuğla misali dizmek ve bir kale inşa etmek.

bilemezdim ördüğüm duvarların bir gün üzerime yıkılacağını Marla.

şimdi çocuksu küslüğünün kurbanlarıyız.

65

2012-02-11T20:23:00.002+02:00

göç vaktinin geldiğini haykırıyor saat tik-takları
şimdi biraz soyunmam gerek kendimden
bir düşün kanatlarına tutunup
yeryüzüne gökyüzünden bakmalıyım
ve bir şehir çizmeliyim aklımda kalmış kırıntılarıyla

yeryüzüne gökyüzünden bakmalıyım

64

2012-02-11T08:43:00.002+02:00

...
içinize dökülen gök tenhaysa seyrelmez yalnızlık

çekiştirip durduğunuz kalbimdir
her fırsatta kapıcıkları tekmelenen
ve tekrar tekrar kurşunlanan
berbat nişancılarsınız ve ruhsatsız elleriniz

...

s.pelitli

("kayıtsızlıklar müsameresi" adlı şiirden bir bölüm)

63

2012-02-09T22:46:00.002+02:00

Lemuria
Lemuria
Lemuria

ki biliyorum hepiniz için anlamsız görünüyor. kim bilir belki merak edenleriniz araştıracak ve ne olduğu konusunda bir fikir edinecek. ama ben daha çok edineceğiniz fikirlerden öte dinlemenizi öneririm.

şarkıları bu yüzden seviyorum Marla. çünkü şarkılar beni esir aldığında, ruhumun sonsuz bir özgürlüğe doğru yol aldığını hissediyorum.

lacivert sulardayım. hiç bilmediğim kıyılara doğru aktığımı düşün Marla. çünkü beni yeniden kendime getirecek tek şey özgürlüğüm olacak, olacaktır. ki özgürlüğümün o derinleşen anlamlarıyla seni daha çok düşleyecek ve sonsuza taşıyabileceğim. yoksa ne anlamı kalır aşkın, aşkla yaşamanın. bunu anlamanı isterdim, bunu anlamanı ve etinin yalnızlıkla ürperip üşüdüğü gecelerde, her şeye rağmen marşlar söylemeni. söylediğin o marşların gökyüzümde yankılanmasını.

evet Marla, belki de sadece "Lemuria" yı dinleyip, uslanmak yerine hırçınlaşman gerekiyor. unutma,

masumiyet bu çağda kocaman bir palavradır.

- kopya

2012-02-08T17:06:00.001+02:00

hem sahte hem paranoya ve birdenbire sakatlanmış cesaretiyle sertleşen
dediğim dedik günlerinin hasretinde
O şüphesiz şüphelidir ve
içimizden biridir

aynayla arasındaki derinlik sorununu büyütüp yüzünü gerçek kılmak hevesinde
envai çeşit sapkınlığın esmerliğidir bu
ağlayan, çıldıran! rengi bozuk bir ütopya kurbanı belki de
O şüphesiz şüphelidir ve
içimizden biridir

sıyrılmıştır et etikten, kemikten ve bir yanı ideolojiktir hiçliğinin
bir yanı oyunlarla çevrilmiş kara parçası
kendine kral kendine köle
çok içilmiş gecelerde kuramsal bir tacirdir
O şüphesiz şüphelidir ve
içimizden biridir

anlatandım
ve O’nu yakaladım her sabah baktığınız mutsuz aynalarda

mart/08 – mayıs/2010

s.pelitli

62

2012-02-08T17:03:00.002+02:00

...

duvara çivili ve erimeye yüz tutmuş birkaç resim
kıçı başı belli olmayan dağılmış bir büst
ve ölümcül üçleme, …
daktilonun başındaki yarı çıplak gerçeklik
o ki şeytanın huzuruna selamsız giren cesur bir büyücü
fakat içi dışı yara
içi dışı onlarca yüzlerce binlerce darbeyle çürüğe çıkmış
kırık dökük iskeleti aşka

...

s.pelitli

("kara kartpostal" adlı şiirden bir bölüm)

61

2012-02-07T22:41:00.002+02:00

dilsizliğin
kulakları sağır eden
senfonisi

anlayacağın bu geceyi de sessizlik esir almış
ve biz kimsesizsek
her kimsek
kapılarımız ardına kadar açıktır Abidin.

60

2012-02-05T10:28:00.001+02:00

giden, güzel anılmayı umut edendir. çünkü kalmak eksilmek ve kimi zaman kalmak kirlenmektir.

- raydan çıkmış sevmeler treni

2012-02-03T17:15:00.000+02:00

o derin yaradır aynadaki çukur: yüz

sızıdır mesafe
ağlamaların geldi dayandı göğsüme
ıslanmış iki kara zarftır gözlerin

denize kıyısız kentlerin esmer tenlerinde cirit atan
yakışıksız çocuklar kadar suç doluyum
ihtilali erteliyor özetlenişim

eşikten görünüyor tarihim daha içlerime gitme
orada askıda kalır aşk ansızın tekilleşir acı
ucundan yanık kalbim
satırların dar aralarında hüviyetine yenik

toz tutmuş kalıntıdır ruhum
süssüz çağlarda üzerinden atlanmış
ki
onu bir medeniyet sanıyorsun yalnızlığında

ekim/08

s.pelitli

059

2012-01-31T21:15:00.002+02:00

alkolün uyuşturduğu bir zaman tünelinde
içmek için tonla sebep dururken hazırda
kelebeklerin kaderine kederlenip içiyorduk
dursak küfürlenecekti dilimiz

rüzgârın mor uğultuları dalgalanırken kıyılarımıza
karanlıktı civar bütün pencereler
tek bir yaşam belirtisi görsek vazgeçecektik hüzne tırmanmaktan
bakmayı öğretiyordu sessizlik, baktık

baktık ve daraldı aramızdaki mesafe, kimsesiz bir boşluk
tam şurası
adı yok
konulur elbet
sebepsiz sanılsa da bazı konukluklar

küçücük bir tereddüt bile zaman kaybıydı ve biz
kırılmış şeylere yakışırdık oldum olası, yakıştık
gidilen ve gelinen yolların kokusu sinmiş aklımızla
göze aldık umutlanmayı

kara kirpiklerin diklenince işaret eder gibi yolları
aklından geçen şehirleri yağmaladım,
çünkü gitme

kanımızla yazdık soluğumuzla sildik acıyı
sonra bir şarkıya tutunduk ve ağladık

( ne bir tarih düşmüşüm ne de bir isim verebilmişim. notlarımın arasında öylece kalmış. artık burada durmasında bir sakınca yok gibime geldi ve "arsız fareler evreni"ne düşülmüş bir not olarak yaşamına devam edecek bu şiir.)

058

2012-01-28T10:39:00.001+02:00

şizofreninin yalnızlığa iyi geldiğini düşünüyorum. yaratıcılıktaki payı da gözden kaçmamalı bence.

- alıntı duygular şikayetnamesi

2012-01-26T21:46:00.001+02:00

boş vermişlik iddiasında manşetler: spekülasyon

o ki ne zor bilmecedir
dimdik durma telaşı resimlerde
oysa soğuyor ellerim dünyanın kirletilmiş tenine

kokulardan geçtim
korkular çığ gibi yığıldı gözlerime
korkuları da geçtim

bir otel odasının inleyen yorgunluğu: bellek

kim bilir, biliyorum artık kimse
dilsizliğin sınırında terk ettim kendi efsanemi
hırsız sabahlara hırlarken kalan dişlerimle

kuruyan bir damakta çağlayan düşü: heves

çürüyen sayfalardan dökük ezber susuşlar zamanı
o ki zor dengedir
bakınız: esmer kıyamet masalları

gecenin bir yanı dalgınlıklar
gecenin bir yanı dağınıklıklar
kalbimde hüzünlü nal sesleri

ağustos/08

s.pelitli

057

2012-01-26T21:42:00.001+02:00

...

yırtılsa diyorum, kimse geçmese gecenin koridorlarından
yağmur zamanında başlasa
yağmur sadece senin saçlarına başlasa
hüzün, esmer bir dua dudaklarımda okudukça azaldığım
ama azalıyorsak kendimizde
ve işkence uzuyorsa bahar yakındır sanıyorum, sanıyorum
...

(kuşku notları II' den bir bölüm)

- birinci dereceden kuşku notu

2012-01-25T11:12:00.001+02:00

bir değişik duruyorum dünyanın rahminde
başka başka cinnetlerden arta kalıyor kırışık etim
aç ve çıplak tanrılar ucuz ritüellerde kıvranıp duruyor
biraz daha et
birkaç leş derdine

:

kanar ışık göz çukurlarımdaki mora karışır
her gün biraz daha seyrelir direnmek şüphe tahrike yol açar
ve start!
başlar kovalamaca kurcalanmaya müsaittir her şey
sesimden düşürdüğüm birkaç numune acı
muhbir hüzünlerin provokasyonuna uğrar

dünyanın boş bakan tüm gözleriyle
el sıkışır rengi kaçık bakışlarımın suçluluğu
ve sabaha uzanan loş koridor hep tenhadır
sessiz, soğuk ve sonsuz beyazdır
sürtüne sürtüne düşe kalka ardımda bıraktığım
uyur şehir
zehir damarlarımı yırtarcasına dolanır yatağında

alışık kırılmalar birkaç fay hattı boyunca
ardışık çözülmeler…
Aşksız ve Allah’sız ayaktayımdır son sahnede
yağmalanmış tezgahlarda didiklenmiş olsa da aklım, diner bulantılar
o son nefes bir çandır çınlar odanın eli boş duvarlarında

susar sazlar birdenbire ve birbirlerine küserek
kayıp yoktur
alkışsız kapanır gece

s.pelitli

Mavi defterimin arasında farkına vardığım, buruş buruş bir kağıt parçasının üzerine karalamışım bu cümleleri. Tarih düşmek aklıma gelmemiş. Ama o geceyi şu an bile iliklerimde hissediyorum. Geçen her saniye biraz daha büyüyor tedirginliğim.

Gitmem gerek.

Gitmem.

056

2012-01-24T10:57:00.002+02:00

Bir kez daha üzgünüm ama daha önce hiç üzülmemişçesine, daha öncekilerden beter mi beter. Bağışla uykularını seçemiyor insan.
Rüyamda seni gördüğüm o an’a öylesine kaptırmış ve inandırmışım ki kendimi sanki uyandığımda da yanımda olacağını düşünmüştüm. Sarsılarak uyandım. Saatin kaç olduğundan haberim dahi yoktu. Saatlerimiz Rıfkı’nın hazin ve korkunç yaratıcı intiharından sonra hastane yönetimi tarafından toplatılmıştı.
Zifiri bir sessizlik hakim koğuşta ve ben hangi yana, nereye bakacağımı bilmeksizin gözden geçiriyorum ortalığı. Buralarda bir yerdesin sanki ve bir an çıkıp, boynuma atlayıp sarılacaksın diye geçiriyorum içimden, aldanıyorum. Gerçekten rüyadaymışız, gerçeğe çok yakın bir rüyada. Neden uyanmıştım, rüyamda orada öylece seninle kalsaydım ya. Günlerce uyusaydım. Sen gidene kadar aralıksız ve soluksuz kalarak uysaydım sana. Ama artık çok geç, gecenin tenha avlusunda kendi us kuyuları tarafından kandırılmış biriyim. Bir zavallı. Bilirsin çabuk kanarım ben. Bağışla Sevgili, seni orada başkalarının uykularında yalnız bırakıp uyandığım için.

Rıfkı saat kaç gözüm?

Zaman insan için tehdit olduğunda bir kol saati ansızın bir suç aletine, bir delile dönüşebilir. Ayrıntılara girmek istemiyorum, az çok hepiniz Rıfkı’nın son dakikalarını tahmin edebilirsiniz sanırım.
İyi geceler dünya.
(.) nokta

055

2012-01-24T10:57:00.001+02:00

Bir yere alışmak, o yerin suyunu içmekle başlar.

Bu cümleyle uyandım. Gördüğüm rüyaları hatırlamıyorken, bu cümlenin belirgince aklımın labirentlerinde bir çıkış yol arıyor olmasına şaşarak uyandım. Bir ağrı gibi, nedensiz bir ağrı gibi çınlıyordu kulaklarımda. Oysa hiçbir ağrı nedensiz değildir durup dinlediğinde.
Şimdi siz ne zamandır burada olduğumu merak ediyor olabilirsiniz. Çok doğal bir merak bu. Ama merakınızı giderecek tatmin edici bir cevabım olmayacak. Her ne kadar günlüğe tarih atıyor olsam da, burada geçen zamanı hesap etmek istemiyorum. Geçici olarak buralardayım. Bir gün yeniden aranıza karışacak ve yine bir kriz sonrası beni apar topar buraya kapatacaklar ya da buraya kapatılmayı ben isteyeceğim.
Düşündüğümde, burada kalmakla dışarıda olmak arasında çok ciddi bir fark yok benim açımdan. Ancak dışarıda olmayı özlüyorum ama dışarıda geçirdiğim günlerde burayı özlediğimi hiç hatırlamıyorum.
Hayatın içinde olmak! İnanın burada da bir hayat var. İnsan nerede olursa olsun hayatın içindedir. Aslolan yaşamak değil midir? Bu yüzden hayatın içinde olmak yerine dışarıda olmak demenin doğru bir yaklaşım olduğunu düşünüyorum.
Sıradan bir gün yine. Herkes haplanmış ve dingin. Bahçede bana tahsis edildiğinden adım kadar emin olduğum banktan izliyorum halkımı. Hepsi kendi halinde bir şeyle uğraşıyor. Yürüyenler, kendilerine gömülüp gökyüzünü izleyenler, okuyanlar, birbiriyle sohbet edenler, dama oynayanlar. Ya ben, …
Kendi sonsuz yalnızlığıma çekilmiş susarak yeni bir alfabenin inşası içindeyim. Konuşmanın bile bir süre sonra insanı kirlettiğini düşünüyorum (bazen). Kendimizi birilerine anlatma telaşının bizi yeni oyunlara sürüklediğini iddia ediyorum. Sanki herkes bizim gibi düşünmeli ya da hissetmeli. Düşüncelerimizi veya duygularımızı başkalarıyla paylaşmak yerine, onları karşımızdaki insanlar üzerinde bir baskı aracı olarak kullanıyoruz çoğu zaman. Dönem dönem kendisine bile katlanamayanlar, kendilerine benzer yaratıklar yaratma çabasını neden güderler ki? Yine çenem düşütü, yine…
Bu günlük bu kadar. Gece bir şeyler yazasım gelirse yine uğrarım.
(.) nokta

054

2012-01-24T10:54:00.000+02:00

Sessiz bir gündü. Herkes kendi ‘normalini’ yaşadı bu gün. Normal?
Sakin bir gece, sanki bütün her yer, herkes uyuyor. Uzakta birkaç ışık var sadece. Burası hayatın çok dışında kalan, dört blok ve on iki koğuştan oluşan uzayın en ücra köşesine kurulmuş bir galaksi. Dünyaya seslensek kimseye bir şey duyuramayız, duyursak da çok önemsenmez. Önemsense bile sanırım bizler bunu anlayamayız. Anlasak da çok bir şey değişmez.
Şimdi belki de siz, bu satırları okuyan sizler benim deli olup olmadığımı düşünüyorsunuz. Ya da akıllı olup olmadığımı. Ne fark eder ki? Neresinden bakarsanız bakın, hangi soruyu denerseniz deneyin kırıcı olabilir. Okumaya devam edin benim ‘ne’ olduğumu düşünmeksizin. Ama bir delinin ‘akıl dolu’ daha doğrusu mantıklı şu satırlarını okurken sakın kendinizle ilgili sorular sormayın ve aklınızdan şüphe etmeyin. Çünkü bu korkunç komik olabilir. Neyse geceye dönelim. Zaten çok fazla da kalmayı düşünmüyorum aranızda. İşlerim var.
Evet işlerim var. Başucumda duran minik tabletimi yarım bardak suyla içip, çoraplarımı çıkartacak, katlayarak yastığımın altına koyacağım. Sonrasında terliklerimi düzgünce yatağın ortasına hizalayacağım. Çünkü böylelikle sabah bulması kolay oluyor. Sonra da battaniyemi üzerime çekip, “ayağını yorganına göre uzat” deyişini mırıldanarak kendime bir uyku aranacağım. En zoru da bu aslına bakarsanız. Her gece kuralına uygun bir uyku bulup rahatça uyumak. Bu beni çok yoruyor. Yastığa başımı koyduğumda olası göreceğim rüyaları düşünürken bitkin düşmek. Ama bilirsiniz rüyalarımızı seçmemiz mümkün değil. Ne çıkarsa bahtına gibi bir durum bu.
Az kalsın unutuyordum. Bu gün Sab(r)i bir şiirini bitirmiş. Akşam yemeğinden sonra yemekhanede okudu. Onu da paylaşayım sizinle. Sab(r)i’ den daha sonra bahsederim size.
(.) nokta

şey

şey’e

biz bir şeyiz
belki lüzumundan fazla

evet biz bir şeyiz
bütün o anlamsız gürültülü şeylerin arasında
avuçlanacak bir şey işte, ...

ellerimiz mesela bir şey
gözlerimiz birbirine değdiğinde başka bir şey
dudaklarımız, en çok da dudaklarımız, …

biz bir şey’sek ki bir şeyiz
o şey içinde olanca şey' leşelim.

sab®i

053

2012-01-24T10:49:00.002+02:00

Hüznü bahçeye yakın boyası dökük gri duvara yaslanmış gürül gürül ağlıyordu. Onu onca ay sonra ilk kez böyle görüyordum. Abartmıyorum hiç, çömeldiği yerde minik minik gözyaşı gölleri oluşmuştu. Hıçkırığında panik ve korku yankılanıyordu. Birkaç hasta bakıcı Hüznü’ nün üzerine eğilmiş bir şeyler anlatarak onu sakinleştirmeye çalışıyordu.
Buralar hep böyledir aslında. Her gün buna benzer olaylar yaşanır, içimizden biri kendisini kaybeder ortalığı savaş alanına çevirir. Ama Hüznü iki koğuşun bulunduğu bu bloktaki en sessiz arkadaştı. Arkadaştı…
Akıl sağlığını ya da en basit deyimiyle aklını yitirmiş bu insanların arasındaki ilişki nasıl oluyor da arkadaşlık olarak niteleniyor. Kusura bakmayın bu benim akılsızlığım oldu. Unutmayın ben de onlardan biriyim.
Hüznü’ nün hıçkırıkları biraz da olsa dinmiş gibiydi. İçini çeke çeke bir şeyler demeye çalışıyordu. Fakat bahçenin diğer kıyısında, güneşin tadını çıkartmaya çalışan bizlere yani diğerlerine, söyledikleri net olarak ulaşmıyordu. Anlamıyorduk, anlayamıyorduk.
Bir bakıcı diğer bakıcıların el kol işaretleri üzerine koşarak içeri girdi ve kısa bir süre sonra yeniden olay yerine dönerek Hüznü nün eline bir şeyler tutuşturdu.
Yavaşça oturduğum yerden doğruldum ve olay yerine doğru adımlamaya başladım. Hasta bakıcılardan biri gerekli mesafeyi aşmamam için bana doğru yönelerek seslendi. Durdum. Birkaç metre ötelerindeydim ve artık Hüznü’ yü rahatça duyuyordum.
Hüznü “kaybettim, düşürdüm, ben hapı yuttum” diyordu sadece. Ve bunu öylesine hızlı tekrarlıyordu ki ister istemez hayati bir sorun olduğunu düşünüyordunuz. Düşünüyordunuz! Kısa bir süre sonra bakıcıların yardımıyla Hüznü iyice sakinleşmiş ve rahatlamıştı. Koca bir şişe suyu birkaç saniyede oturduğu yerde bitirdi. Ayakları üzerinde bizlere doğru dönerek güçlükle dikeldi, işaret ve başparmağı arasına sıkıştırdığı pembemsi küçük ilacını bir kupa gibi havaya kaldırdı.
(.) nokta

not: bazı karalamaları da bu bloguma taşımayı düşündüğümden birkaç yazıyı buraya düşüyorum.

- ibrenin sınıra dayanması

2012-01-23T19:45:00.002+02:00

günlerden yorgun çocuk hiç kıpırdayasım yok sabahtan
dünya taşıyor ağır geliyor gözlerime

sağırlığımı hoş gör
başka bir körlüğün sebep olduğu bir şey bu

en çok sen sev İstanbul'u adını ağzından ayırma
ben karanlığı
karanlığın içime yayılma hızını seveyim

bu kent bir yerde bitmiyor
bir yerde başlıyor hep
bir yerde aç bir bıçak gibi saplanıyor insanın göğsüne
herkes komada
herkes bir yerlerinden ölmek kokuyor

yüksek bir geceden düştüm
hâlâ çakılarak öğreniyorum hayatı
kime kimi soracağımı unutuyorum içimde
kimi kime vurduracağımı

beni yanılt ipuçlarını yanında götür
günlerden yorgun çocuk
bir yanım on ikiden dağıtılmış gibi arızalı

ağustos/2007

s.pelitli

(yokluk fanzin sayı: 3 2008)

052

2012-01-23T17:49:00.004+02:00

dediğim gibi yaptım ve iş çıkışı gidip bahsettiğim türden bir yüzük aldım. sol elimin baş parmağına taktım.

ve hiç tereddüt etmeden adını "Marla" koydum.

Marla, karmakarışık bir yazgının kaosa doğru sürüklenmiş hali. gerçeğe dönüşme olasılığına sahip bir düş. yakın ve bir o kadar uzak.

şarkılar dinleyeceğim bu gece ya da çoğu zaman olduğu gibi tek bir şarkıda sabitlenecek ruhum.. aralıksız "rajaz'ı" dinleyeceğim. ta ki sen duyana kadar, duyup da kımıldayana kadar. nerede olduğunu düşüneceğim, nerede ve ne halde. düşünürken sen kokan bir kuyuya düşecek aklım. gökyüzüne çıkışı olmayan bir kuyuya. seninle ilgili sorular, seninle ilgili düşünceler ve düşler bir de ben olacağım orada. bir cevap bulana kadar yere eğik başımı kaldırmayacağım.

evet Marla,

"öp ya da öldür" de demiştim:

...

ölmeye bağırıyorum cansız kelimelerle
sağır kalabalıklar, duyulmuyor
hayat bu noktada seni terk ediyorum...

yine öyle bir gece. evet Marla, başka bir tercih yok. adın ki zaten bir ustura gibi bileklerimde turluyor. biliyorum yeri değil ama ne zaman bir yerim kanasa dudakların aklıma geliyor. kırmızı, kıpkırmızı dudakların. bana kin besleyen ve öfkesinden hiç vazgeçmeyen dudakların. ama öfke dediğinde aşkın bir uzantısı. bunu böyle anlamaya ve görmeye çalış.

çok uzayacak bu metin. ama benim her şeyi bir gecede anlatmak gibi bir niyetim yok. her şeyi bir gecede yazmam ne kadar olası ki? onca yıl seni bekleyen ben kalkıp bir gecede seni nasıl yazabilirim?

dediğim gibi yaptım ve iş çıkışı gidip bahsettiğim türden bir yüzük aldım. sol elimin baş parmağına taktım.

ve hiç tereddüt etmeden adını "Marla" koydum.

sadece bunu bil şimdilik.

- kelimeler mezarlığı

2012-01-22T12:33:00.002+02:00

zamanın sürgün odalarında ölü bir çığlıktır gece

yara iz'dir kapandığı sanılan
kan delil
ki ömrüm ihtiyaç halinde takasta

bir ölçüsü yok öfkemin fakat kusurlu bulunmuştur kavgalarım

dudağımda korkunç hayat teorileri
ağzım, kaskatı kesilmiş kelimeler mezarlığıdır
kendime tırmanıyorum
: arsız acılar yokuşu.
kim eksik kaldı yalnızlığımda
gözlerim kal terk etme benden evvel bu dramı

durultan duvar önlerinde parçalanmış kafa tasları
durultan duvar önlerinde kan örnekleri

terk edilmiş mektuplar sandığıdır dizime yatırdığım
aralasam söz kimde kurur

bir kelimeyim
uzun bir cümle olmaktan vazgeçiyorum hayatlarınızda

mayıs/2010

s.pelitli

(ayna insan dergisi sayı:1 ekim 2011)

- şizofren istikamet

2012-01-22T12:25:00.003+02:00

gecenin kokuşmuş kıvrımlarına konan alkolik bir sineğim şimdilik
ve içindeki yorgun kadının yüzüyle ağlıyorum
uçurum diyorum dikleşiyor sesim
bu koku sensizlikte terlediğim gömleğim
ve dinmeyen üzüntü efektleri yitirişler sözlüğüdür

salaş bir otel odasında kiralık bir gece tuttum kendime
sakıncalı albümlere hatırlamıyorum ben yoktum dedim
yüzümü üstlenmedim fotoğraflarda
hiç sensiz bir yatakta sabahlamaya zorladım aklımı
sonra ucu yanık bir intihar sipariş ettim oda servisinden
tak... tak... tak!

rüzgârın ensemde kurduğu cümlelerle
bir cinneti baskıya hazırlıyorum süresiz bir koma hali bu
susmak da aşk ama anlatamıyorum
ihtimaller çürütüyorum işbirliği içindeyim karanlıkla

eve dönmeyeceğim artık bu kente katlanmayacağım
razı da olmayacağım hayatın bu kadarına
çocukların kanlanan gözlerindeki ihtilallere gideceğim
kan kaybedeceğim
delireceğim
belki de bütün olasılıkların düştüğü cephelerden elim boş dönerim
hangi serüven kusursuzdur tarihte(?)

kim olduğumdan şüpheleniyorum ama alıştım kendimle uyumaya

s.pelitli

(haziran 2011 / sarkaç dergisi sayı:3)

051

2012-01-22T11:21:00.002+02:00

üzgünüm kimse sabahı beklemeyecek, üzgünüm Marla bile.

o zaman uyumanın yollarını aramak gerek. uykuya giden ince bir koridor bulunup sonuna kadar yürünmeli. yoksa bu gece beni sabaha taşımayacak.

evet ağırım biraz. aklımın kıvrımlarında çelikten hatıralar. karşımdaki duvara, aynanın önünde unuttuğun rujla yüzünü çizecek kadar yakınım sana. fakat soru şu ki: kırmızı bir rujla esmer tenini ve kara saçlarını nasıl resmedebilirim? yani anlayacağın renkleri hâlâ önemsiyorum.

renklere karşı olan hassasiyetimi bir kenara bırakıp, yüzünü duvara işlemek adına harekete geçtiğim o an önce sana bir yüz bulmamız gerektiğini düşünüyorum. bir yüz!

kirpikler, kaşlar, gözler, bir burun, bir çift kulak ve dudaklar. ve tüm bunların bir araya geldiğinde oluşacak bir ifade biçimi.ifadesiz bir yüz boş sokaklardan bile anlamsız gelir çünkü bana.

sanırım geceyi katlanılmaz kılan iki şey vardır. birincisi, sigarasız kalmak. ikincisi ise nerede olursa olsun düşünecek ya da düşleyecek birilerinin bulunmaması. yokluk ne zor şey Marla. evet biliyorum hatırlıyorsun, "yalnızlık da bir yoksulluktur" dediğim o sefil anı. kelimelerin hayatımdaki yerini ve etkilerini.

sensiz yaşayabileceğimi düşünmüştüm oysa, çünkü kelimeler vardı. onlarla kurulabilecek cümleler ve şiirler. sonra belki de çok sonra fark ettim. kelimeler birer yansımadan başka bir şey değildi. kımıltısızca uzayan şu gece, perdenin rüzgâra küslüğü saçlarının kokusunun anımsattığından eminim. rüzgârı tanımasam, saçlarını hiç görmemiş, saçlarına hiç dokunmamış olsam aslında her şey burada olduğu gibi bırakılabilir ve uykuya giden bir yol kolaylıkla bulunabilir. olmuyor işte. tam bir yol bulduğumu düşündüğüm o an seni anımsatan bir başka şeyle açıyorum gözlerimi. sonra bir sigara daha, sonra bir tane daha derken...

olacak gibi değil, en iyisi bir şiire oturmak sanırım. ve şarkılar eşliğinde kelimelerin beni becermesini, kapandığını düşündüğüm bütün yaralarımdan sıcacık kanımı sonuna kadar sağana dek sabaha yakınlaşmak. yani şimdi, şu an kelimelere emanet aklım.

unutma âşıktık ve şimdi yalnızsak bundan da utanma.

- sakar

2012-01-22T00:30:00.001+02:00

usulca bıraktım yüreğimi masaya
üzerine döktü

ocak/2006

s.pelitli

050

2012-01-22T00:28:00.000+02:00

şimdi adını bağırsam sen dahil kimse karşılamaz sesimi
bir yanımda sirenler
bir yanımda davetliler listesi ve ölüm haberleriyle kapanır karanlık perde

- araftaki fısıldaşmalar III

2012-01-21T08:38:00.002+02:00

plak değişti herkes hâlâ mutsuz

uyuyor toprağı hüzünle yoğrulmuş şehir
ve uzakta bir çocuğun gözleri, ki O uykusuz
sabahı bekler sayarak vapur düdüklerini

mırıldanır tanrı
yaşlı ve çok bilmiş tonda
aşk cehenneme yakınlaşmaktır oğlum
ve intihara gizem katmak racondur

mümkün değil kokuşmuş şu çağda
kelimelerden bir zaman makinesi yapmak
idare et
akan bir ırmağın sana dokunan sesiyim şimdilik

yirmialtımartikibinonbir

s.pelitli

- her aşk acildir

2012-01-20T09:39:00.002+02:00

beni böyle aşka bulaştırma
sabıka günlükleri okuyorum gözlerim çatlayasıya
akıl almaz suçlara sarılıp dans ediyorum
bir medeniyet sanıyorum geceyi kapıları bana sonuna kadar açık
suç! yalnızlığıma iyi geliyor, suç ellerime çok yakışıyor
sen gel ama beni bu aşka bulaştırma

mektuplar istifliyorum yüzümün ıslağında
cebim cehennem gibi
birbirine küs tabutlar
düşümde ucuz meyhaneler ve su katılmış hikâyeler
cebimde bazı gecelerden kalma kesik dudaklar
morarmış göz altlarından sızan zehirli ikna yorgunlukları
sefil terleyişlerde tenini protesto eden ruhların kalabalığı

korkuyorum şu yüzün çok güzel
ama benim sesimde verilecek söz kalmamış, aşk kalmamış!

itiraf: mezarımın başına kadar yürürüm her ayrılıkta
ne acıdır insanın kendini bir başkası gibi anması
çünkü sabahın köründe tetiklenmiştir ağrı
çünkü sabahın köründe gözlerim kandan iki göldür
iki derince çukur daha bir oyasım gelir

ah benim sana eğik gözyaşlarım benim senden kaçasım var oysa
ben senin düşüp ölmüş aynan olurum yüzünü bulmazsın bir daha
birkaç rüzgâr kırığı çarpar aklına
kullanışsız birkaç yemin kayar avuçlarının arasından
uslanır yalnızlığın ve sır tutmayı öğrenir çocukluğun
sonra bir güneş sırıtır saçlarına, ...
sonra

hem bir film ne zaman biter
o sinemanın kalabalık girişi gözlerinin önündeyse hâlâ
sen gel ama beni bu aşka bulaştırma

her aşk acildir ve bir acil kapısını önünde fire verir

mart - temmuz / 2010

s.pelitli

(ayna insan dergisi / ocak 2012 - sayı 2 )

- ağrıyan geceye sarılan söz

2012-01-19T10:30:00.002+02:00

çalıştım acılarımı ve öğrendim
bir yaranın kabuğuna duyduğu minneti

her gece ölüyorum sabaha b i r ş e y'im elbet
ve ne zaman tarife uyan bir cinnet gölgesi bulsam
bırakıyorum kendimi altına, mevsimler değişiyor
dar mağaram hepten sensiz

sonra rüzgâr
rüz-
gâr essin istiyorum
çingene bir yağmurun eteklerini savursun kusurlarıma
bir dilde yasaklanmış uygunsuz kelimeler gibi
artık ve ifadesiz sesim çünkü, sürgün kaybolmaktır

sürgün kaybolmaktır!

kirliymiş sakalım kime ne, yüzüm çok geride kalmış
herkes kaybetmeye bir yerden başlıyorsa
benim için bu şiir tam da orasıysa, bundan da kime ne
yaranın adı değişmez zamanla iyileşir
bazı renkler bazı renklerin düşünü görür
işte şurada yüzün, yüzün çokça okunmuş dua
önceydi, içimizdeki bütün adlara oynamıştık
hiç birinin bahsi tutulmamıştı tarihte
hiçbir suyun bağışlamayacağı bir lekeydi çünkü geçmiş
üşüyorduk masum bir klip dönerken düşümüzde
şaşkındık
bir yol biliyor fakat...

adım başı korkuydu sokak! adım başı korkuydu aşk!

şimdi orta yerinde göğsümün bir oyuğun yansıması
ve hiçbir şey hiçbir şeye yetmiyor
ölüm bir düş gibi konuyor geceye
sabaha
sabaha b i r ş e y'im kalmıyor

s.pelitli

049

2012-01-18T10:29:00.002+02:00

hiçbir iddiamız kalmamışsa birbirimize dair, bu karanlıkta sevişmenin de bir anlamı yok.

düşmüşüz, belki de düşürülmüş.

inat etme, hadi yak ışıkları sabaha kadar oyalanacak başka şeyler keşfedelim.

en azından bu gece kırmayalım birbirimizi.

048

2012-01-17T08:03:00.000+02:00

insan, kendi içinde karşıdan karşıya geçebilmeli.

047

2012-01-01T17:54:00.001+02:00

belki her şey daha çabuk eskir artık.

046

2011-12-31T09:02:00.000+02:00

birileri ölüyor her gün birileri
birileri yaşamak için savaş veriyor
kazananlar ve kaybedenler!
birileri her an biraz daha küsüyor hayata
birileri farklı zevklerin peşinde koşarken
birileri popüler olmak adına yırtınıyor
birileri kimliğini
birileri kişiliğini inkar ediyor
birileri yükselirken
birileri çakılıyor
birileri doğuyor!!! birileri olmak adına
birileri okuyor
birileri dinliyor
birileri izliyor
birileri yazıyor
birileri çalışıyor ofislerde
birileri tezgahlarda
birileri atölyelerde
birileri madenlerde
birileri dersliklerde
birileri ter ve sidik kokan yataklarda
birileri eşitlik adalet nedir diye soruyor içine
birileri hasta, hastaneler mezarlıkları andıryor
birileri sağlığıyla övünüyor hiç ölmeyecekmiş gibi
birileri okula gidiyor
birileri okuldan dönüyor
birileri sokaklarda yürüyor
birileri duruyor
birileri âşık
birileri ayrılıkta
birileri yalnız
birileri tanrıya el açarken
birileri bir isyanı düşlüyor intihar kokulu odalarda
birileri veda ediyor bir gece yarısı
birileri barışıyor yeni doğan günle
birileri aklını yitiriyor
birileri umudunu
birileri ruhunu
birileri birilerini yitiriyor
birileri yolculukta, gidiyor
birileri yolculukta, dönüyor
birileri özleniyor
birileri özetleniyor
birileri özgürleştiriyor yaşadığı her anı ve aşkı
birileri esir birilerinin dünyasında
birileri yalan
birileri gerçek
birileri çocuk
birileri genç
birileri yaşlı
birileri hikâyeleri kovalıyor kelimelerle
birileri geceleri bekliyor
birileri sabahı
birileri aç
birileri tok
birileri sevinçte
birileri yasta
birileri şarkı söylüyor
birileri şiir
birileri susuyor kalabalıkların arasında
birileri yıkıyor
birileri onarıyor
birileri uykuda
birileri doludizgin sevişiyor
birileri yeni oyunlar buluyor
birileri oyun dışı kalıyor
birileri dürüst
birileri sahtekar
birileri
biri
bir...

Ve şimdi biz, yani birileri usul usul 2012'ye giriş yapalım. Belki de Maya'lar haklıdır ki umarım haklıdırlar.

Her şeye rağmen nice yıllara arsız fareler evreni.

045

2011-12-29T10:36:00.000+02:00

hayat, tercihlerin ve neye konsantre olduğunla ilgilidir.

044

2011-12-28T10:35:00.001+02:00

seni her öpüşüm tarihi bir açıklama olacak yeryüzüne!

043

2011-12-26T18:01:00.001+02:00

ağzımda gül kokusu
benimle konuş
su taşı dudaklarıma
ki sonsuz bir bahçeye dönüşsün
seni her özleyişim

042

2011-12-20T22:43:00.001+02:00

tanrı beni terk etmeden önce de aşka inanırdım ben!

041

2011-12-18T11:59:00.000+02:00

ölüm insana sunulmuş ödüldür! çünkü bu cehennemden başka bir çıkış yoktur.

040

2011-12-12T19:40:00.000+02:00

beni üzerine ört

uyu

039

2011-12-11T15:49:00.000+02:00

herkes gitti

sen girebilirsin!

038

2011-12-08T13:56:00.000+02:00

ey tanrı

çöz bileklerimi

daha gecenin başındayım

037

2011-12-06T12:55:00.001+02:00

ölümün ve sessizliğin kolları uzun, elleri büyüktür. nerede olursan ol tutup yakalar seni.

036

2011-12-03T10:34:00.001+02:00

aşkı ve aşkın uzantılarını akılla ilişkilendirmek, bir ritim bozukluğu yaratacaktır.

035

2011-12-02T15:25:00.001+02:00

güzel şeyler yalnızdır!

tekrar ediyorum.

güzel şeyler yalnızdır.

güzel şeyler.

034

2011-11-26T14:26:00.001+02:00

aklını yitirdiğin o denizlerde

bedenim etten bir gemi ve hafif pas tutmuş

033

2011-11-26T13:30:00.001+02:00

dudaklarım ne zaman üşüse adını yanlış okuyorum!

032

2011-11-25T21:40:00.001+02:00

sen yalancısın çünkü hâlâ kelimelere güveniyorsun.

031

2011-11-24T22:31:00.000+02:00

bu sessizliğe anlamlı bir önsöz yazılmalıydı.

030

2011-11-21T18:28:00.001+02:00

herkes uzaktır

yakın olan tek şey tanıyorum şu evrende

o da yalnızlığım!

029

2011-11-17T12:00:00.002+02:00

dudağımda korkunç hayat teorileri

ağzım, kaskatı kesilmiş kelimeler mezarlığıdır

kendime tırmanıyorum aralıksız

: arsız acılar yokuşu

kim eksik yalnızlığımda

gözlerim kal terk etme benden evvel bu dramı

("kelimeler mezarlığı" adlı şiirden)

028

2011-11-15T12:41:00.000+02:00

minicik bir kuşun, minik mi minik kanatları serinletir avuç içi kadar yüzünü.

027

2011-11-14T21:46:00.002+02:00

ne kadar kalın giyinirsen giyin, aşk insanı çıplak gösterir.

026

2011-11-14T14:26:00.000+02:00

içim kelebek gibi

hafif ve uçarı

025

2011-11-14T11:50:00.002+02:00

yaşanan bir ayrılığın ardında özlemek, yenilmek değildir Abidin. unutulmasın ve bu kayıtlara geçilsin.

024

2011-11-13T10:34:00.002+02:00

yalnızların kemirdiği et iyileşmezmiş

iyileşmedi

ateş: tuzak!

ay kendine ait askıdadır böylesi gecelerde

iki kırık ayna tamamlamaz birbirini

iki kırık ayna

("kara kartpostal" adlı şiirden)

023

2011-11-12T12:19:00.002+02:00

kaç hayat kurtardıysam o kadar da öldürdüm kendimi

parmak uçlarımda tutuşan her şiir, uzak her şehir

bir suç aletidir bunu en iyi sen bilirsin

hatıralarımda biriktirdiğim ıslak jiletlerdir yani

bütün kitapların kıyısında duran suskun peygamber: Abidin

("kayıtsızlıklar müsameresi" adlı şiirden)

022

2011-11-12T11:52:00.003+02:00

biraz daha rock alırız sen saçlarını bana doğru uzatırsın

birkaç Rapunzel çekeriz gecenin yasaklı adalarından

farklı boşluklar bulur sarkarız küçülür hayat biz eğildikçe

gerçek yanılır, yalanlanır kahramanlıklar

sonra sen gidersin başka bir şeye benzeterek adımlarını

("gecenin hiç şansı yok saçların karışıyor aklıma" adlı şiirden)

021

2011-11-11T18:43:00.003+02:00

Nasıl da uzuyor gece. Uzasın bakalım.

Ki ben de gece uzadıkça bir kaçınız gibi küçülüp, kısalıyorum sığmaya çalıştığım köşemde. Ya da nerden bileyim sığınıyorum bulduğum her kuytuya.

Aslında uzandığım yerden doğrulup yarım kalmış şiirlerimden birini adam edebilirim. Ama içimden gelmiyor yazmak. Kelimelerin beni sürükleyeceği yer şu an için korkutucu geliyor. Anlatmaktan da sıkılmış olabilirim.

Hepimiz biraz sıkılmış olabiliriz hayatımızdaki bazı alışkanlıklardan ve insanlardan. Hepimizin elindeki neşteri kullanma hakkı da vardır söz konusu sıkılganlıklar olduğunda. Ama lütfen neşteri bileğinize doğru değil, sıkıldığınız parçaya doğrultun. Ama günü geldiğinde kendinizden sıkılırsanız - ki bu kaçınılmazdır – buna dair diyebilecek bir sözüm yok.

İç karartıcı geliyor şu an düşündüğüm her şey. Yüzüme iyi gelecek bir şeyler bulabilsem hiç fena olmayacak. Ama geçmişe dalmak, geçmiş yaşanmışlıklardan iyi bir kare bulup düşünmek de bir şeyleri ya da birilerini özletecek. Kimseyi özleyecek halde değilim.

Hem kimi özlesem uçurum.

En iyisi birkaç bira içip uyumayı denemek. Müzik de dinlemek isterdim ama şarkıların anımsatacaklarıyla da uğraşamam şu gece. Sessizliğin içinde, gözlerimi duvara dikip öylece kalmak. Sızmak.

Hadi hep beraber…

3 ağustos gecesi… berbat bir sancıyı uyuşturmak için debelenirken.

020

2011-11-11T17:23:00.002+02:00

"Dans etmek" zeki ve özgür insanların başarabileceği bir şeydir Lina. Sen sınıfta kaldın bugün.

019

2011-11-11T12:38:00.002+02:00

bu gece ay ikimize yetecek kadar büyük

pencereni aç

aç kulaklarını

akıp gitmekte olan karanlığı

akıp gitmekte olan zamanın mırıldandığı şarkıları dinle

ben sesimi sulara bağışladım

018

2011-11-11T11:01:00.004+02:00

aklımın bir karış havada olduğu günlerde

bütün ibreler dibe dayanmış hayatımın aşkı olduğunu gösteriyorlardı

şimdi

evet Asya tam da şimdi

hayatımın içinden çıkılmaz yalnızlığısın!

bu enkaz ve şimdiki ibreler sadece bunu anlatıyor.

017

2011-11-10T17:18:00.002+02:00

söz ispat gerektirir bu yüzden kullanışsız ve geçersizdir.

016

2011-11-09T10:37:00.002+02:00

kanatlarını yanına almayı unutma Sevgili

birbirimizin göğünde uçalım bu gece

o yükseklikler ki duyularımızı açar

015

2011-11-08T11:25:00.000+02:00

umut bir yaralanma biçimidir:

bakınız hayal kırıklıkları!

014

2011-11-04T22:25:00.003+02:00

bir şey olamıyorsak

ki olamıyoruz

vakit kaybetmemeli ve bir an önce birer hiç olmalıyız Asya.

013

2011-10-28T12:37:00.002+03:00

senin gemindi şu suların göğsüne saplanan

tam da bu sebepten

en son sen terk etmek zorundasın

üzgünüm ama bu böyledir hep

012

2011-10-27T13:47:00.002+03:00

gün gelecek bütün acılarımız dinecek! ve göreceğiz ki ne kadar yalnızız. sonra acıyı özleyecek, aşka meyil edeceğiz yeniden ve hesapsızca.

ey hayat seviyorum seni bana yaşattığın her an için, tadılan her haz içinse sana teşekkür ederim.

011

2011-10-25T22:36:00.002+03:00

bana söylediğin yalanları çoktan bağışladım. sıra senin kendine söylediğin yalanlara geldi. ama biliyorum bunları bağışlamak bir bedel gerektirecek ve biraz zaman alacak! her şeye rağmen deneyelim.

010

2011-10-25T11:21:00.002+03:00

beni uslandır Asya! bana aklını giydir.

009

2011-10-23T21:57:00.000+03:00

benimle işlenecek günahlara yakışacaksın sandım

oysa her aşk

bir yanlış anlaşılmayla başlar ayrılık düşünüldüğünde

008

2011-10-22T09:46:00.000+03:00

Ben ayrıntıları sever ve her ayrıntının birer sebep olduğunu düşünürüm. Sen, ayrıntıları bir yorgunluk olarak görürsün.

Bu yüzden her sevişmede, sevişmemizde; uzun uzun dokunmak isterim. Bilgeleşir parmak uçlarım. Bir uçtan bir uca yürürüm bana sunulan ülkeyi. Sunulana ortak ederek yurdumu. Sindirmek isterim karşımdaki teni, yedirmek tenime. Sen ise en kestirme yolları seçer, bir şeyler kaçırırcasına, Et’ ini ödüllendirdiğini düşünürsün zafer çığlıkları içinde. Oysa her seferinde farklı nedenlerle biraz daha büyür yenilmek. Sen Et’ ini sıkılaştırırken, benim tenim sökülür.

Tenim eksik kalır o gecelerde. Ki senle, senin o sığ doyumsuzluğunla tamamlanması mümkün değildir. Eğreti soluyuşlarına ortak olmamak adına gözlerimi sıka sıka kapatırım, sevişmek sandığın yıkımlarda. Dışarı en ufak bir şey sızdırmak istemez gözlerim.

Susarım. Türlü türlü hıçkırıklara boğulur ağlarım. Acımın bir gün farkına varılmasını beklemektir bu.

Neden mi?

Çok önceleri bana anlattığın öyküne inanmış, kaptırmıştım kendimi. Tutunmaya ihtiyacım vardı benim de. En az senin kadar. Herkes gibi ve herkes kadar. Yalnızdım. Her yalnız insan kadar tehlikeli ve bir o kadar çaresizdim. Yalnızlık kanmayı çoğaltırdı çünkü.

Şimdi ne zaman sevişsek, sadece sana ait finalde, yani zafer çığlıkları attığın o an, anlattığın öyküde geçen şu cümle çınlar kulaklarımda:

“İnsan, başka bir insana ulaştığını sandığında bir çıkmaz sokakta bulur kendini.”

kimsesizlik gecesi… altı haziran. kim bilir geçmişin neresine dair.

007

2011-10-22T09:42:00.001+03:00

Bir gün bu odadan arkama bakmaksızın çıkıp, bir daha da geri dönmeyeceğim. Hiçbir şeye dokunmayacağım. Öylece yerli yerinde kalacak her şey. Kitaplarım, filmlerim, özenle listelediğim şarkı listelerim, kalemlerim, yazdıklarım, her biri bir anın sembolü olan biblolar, yansımaları bana taşıyan aynalar… Ama durun, aynaların sağlam kalacağı garantisini vermiyorum, veremiyorum. İnsan bir yerden dönmemek üzere çıkıp giderken bir şeyleri kırmalı değil mi? Kırılmaya müsait aklıma gelen ilk şey aynalar oldu. Nedir bu aynalardan alıp veremediği insanın. Ama bir iz bırakmalı mutlaka, birilerinin bir gün anımsayacağı bir iz!

Aklım takvimlerden de uzağını görüyor şu günler. Sürekli bir gelecek muhasebesi yapıyor olmak insanı epey bir boğuyor anlayacağınız. Tepkilerim büyüyor, hırçınlığım kontrol edilemez noktalarda. Bir şeylerin canını alasım var, bu neden ben olmayayım diye düşünüyorum. Hızla köreliyorum. Bu körelmenin sonucunda bozulan sinirlerime hakim olamamak beni korkutuyor. Hiç olmadık birilerine de patlamak var. Patlamak ve can yakmak. Ama hayatım boyunca haksız davranmak istemedim kimseye, haksızlık etmek istemem yine. Giderayak birilerine bulaşmak ve bulaştığım şeyi de kendimle beraber taşımak sonsuzluğa.

Bir bir uzaklaşıyorum şimdi her şeyden ve herkesten. Bir koruma iç güdüsü olmalı bu. Bundan yanıtsız bırakıyorum bir çoğunuzu, ağır ağır çekiliyorum sahneden. Kim bilir bu çekilişi sizler nasıl değerlendiriyor, ne gibi anlamlar veriyorsunuz. Ama son sahnede bunun neden yapıldığını birkaçınızın rahatlıkla anlayabileceğini biliyorum. Çok şey yaşadık sizlerle, çok emeğimiz geçti birbirimize. Bunu anlamanız zor olmasa gerek.

Kendime yetmiyorum!

Kendime.

Kendi.

Önlem alma zamanını geçirmiş her insan gibi, sürekli geçmişe dönüyor olmak, orada bir ipucu bulacağımı sanmak korkunç komik biliyorum. Her kitap bir kez yazılır, her film bir kez çevrilir. Seyrettiğiniz bir filmi başa alıp, anlayamadığınız yerleri tekrar izleyip anlama şansınız vardır, ancak olayların seyrine müdahale edemezsiniz. O film hoşunuza gitmese de, aynı finalle sonlanır.

Peki ne yapmalı? Bu gece arkamdaki duvara asılı duran aynayı kırarak mı başlamalıyım adımlarımı hızlandırmaya. Yoksa tahtadan adama mı sarmalıyım? İçimde biriken isimsiz kaybedişlere bir faydası yok bunun biliyorum.

Dur diyorum.

Dur.

yirmi üç haziran gecesi… yorgun bir uykuya varmadan hemen öncesi.

006

2011-10-22T09:39:00.002+03:00

Sokağın başındaki karartıyı O sanmış, günlerdir beklediği anla yüz yüze geldiğini hissetmenin vermiş olduğu heyecanla koşmaya başlamıştı. Yağmurun kayganlaştırdığı kaldırımlarda soluk soluğa koşarken adımlarının yere bastığından bile emin değildi. Aklını yitirmişcesine, ayaklarını kasıkları yırtılırcasına aça aça koştururken bir anda durdu.

Durdu.

Sokak lambalarından gelişi güzel dağılan ışıkla parlayan asfalt uzunca uzamaktaydı bakışlarının yönünde. Önünü göremiyordu giriş yaptığı gecenin. Önünde bir yerlere yetişme telaşında olan Kadın ölgün yansımaların içinde akıp gidiyordu. Sokakta, Kadın’ın ayak seslerinden ve kendi soluğundan başka hiçbir hareket belirtisi olmadığının farkına vardı. Bu onu az da olsa rahatlattı. Kendini cesaretlenmiş hissediyordu. Kendine gelip, soluğunu düzenledikten sonra Kadın’a her şeyi kısaca özetleyebilirdi. Yüreğinden oluk oluk taşan, aklını, dünyasını esir alan bu özeti Kadın’a aktarmak için bundan daha uygun bir zaman olamayacağını düşündü. Sonuç almak bazı belirsizlikleri dindirirdi. Ve onun böyle bir sonuca olumlu ya da olumsuz ihtiyacı vardı.

Kadın’ı ilk ve son kez gördüğü o günden bu geceye, geceler kendisi için kolay geçmiyordu. O uzun, onlarca parçaya bölündüğü gecelerde Kadın’ın uzun saçları aklına gelir, o saçlara dokunmanın düşünde elleri yorgun düşerdi. Ki yüzü… Kadın’ın yüzü yaratılmaktan öte çizilmişti sanki. Buna inandı hep. Bir yüzün bu kadar kusursuz oluşu başka neyle açıklanabilirdi. Alnına dökülen saçları, siyah kirpiklerinin ve kaşlarının gözleriyle olan uyumu. Dudaklarının dolgun diriliği. Nasıl gülmüştü alış veriş merkezindeki kasiyer kıza. Sıradan birine karşılıksızca sunulan bu gülüşün uzantılarını hayal edip durdu. Onu bir an olsun gözlerinin önünden düşürebilse, kendi gerçekliklerine dönecek, zamanla başka birilerine başka anlamlar yükleyip kendini avutacaktı. Yapamamıştı. Kaçamamış ve kaosun sonsuz incelikleri içinde derinleşmekten kendini alamamıştı.

Kim olduğunu bilmediği, sesini bir kez olsun duymadığı bu Kadın’ın büyüsüne kapılmış ve çevresindeki insanlara ve işine dair iyice yabancılaşmıştı. Uykusuz gecelerinde aynanın karşısında durup sıkılmadan tekrar tekrar karşılaşacağı anın provasını yapıyor, kendine güldüğü zamanlar olmasına rağmen vazgeçmiyor, umudunu daha bir kuruyordu kendi yalnızlığında. Aynanın önünde, farklı farklı ses tonlarında yaptığı onca konuşmanın hangisinin bu geceye uygun olup olmadığını yokladı dağınık düşüncelerinde. Hata yapmamalıydı çünkü bu ilk ve son şansı olabilirdi. Aralarındaki mesafede birkaç adımdı artık. Adımlarını daha bir sıklaştırdığında hedefe kilitlendiğini hissetti. Artık vazgeçemezdi. Herkesin bir an’ı vardı. Onun ki şüphesiz ve kaçınılmaz buydu.

Derin bir nefes çekti gecenin serin ve taze göğünden. Kendinden en emin ses tonuyla kadına bir adım kala seslendi:

- Affedersiniz.

Kadın ince bir tedirginlikle dönüp: “Buyurun” dedi.

- Ateşiniz var mı.

005

2011-10-22T09:36:00.001+03:00

Sanki birkaç nota eksikti beni öpüşünde. Kim bilir kimlerde unutulmuştu, hangi kaybedişlerin açılımında kullanılıyordu o notalar. Bunu sezmemle geri çekildim, ritme yabancılığım da bundandı. Bağışla der gibi uzaklaşmıştım açlığından. Senin için ben O değildim. Onlar olamayacak kadar gerçektim.

Bu ritim bozukluğu senin açından, ilk oluşla açıklanabilir gibi görünse de, karanlığa gömülü o havasız salaş barda, derinlemesine yüzüme baktığında anlamıştım bunu. Ama sebepsizce geldim ya da sürüklendim. Hani gırtlağın patlayasıya sesini yükseltip, hatta sesini kalınlaştırıp o şarkıyı söylediğinde, o şarkının hayatımda attığım her adımın fonunda asılı durduğunu, o şarkıyı ne kadar sevdiğimi bilmiyordun. Bu muydu sebebim? Şu an burada oluşumu kendime bile açık açık itiraf edemiyorken, sebepler aramanın, geceye sıkışmanın ne anlamı var.

Adını bile sormadığım, aynı gece içinde dalgalandığım kadının yanından doğrulup, kuruyan boğazımı ıslatmak isteğiyle ortalarda içecek bir şey aranırken, sehpanın üzerine dizilmiş kitaplar dikkatimi çekti. Kitaplara yöneldim. Ve neyle karşılaşacağımı bilmeksizin aralarından birini çektim. O an farklı renklere boyanmış oda duvarlarının inanılmaz bir hızla etrafımda dönmeye başladığını hissettim. Elimde en sevdiğim kitabım! Ve kitabın ön kapağında, hangi gecelere ait olduğunu bilmediğim birkaç renkte onlarca dudak izi. Kaybolduğunu sandığım, eksik notaların hepsi ellerimin arasındaydı o an. Ön yargılarımın mahcubiyetiyle dönüp son kez kadının yüzüne baktım. Hiçbir şiirimi ezbere bilmeyen ben ilk kez gördüğüm bu yüzü ezberlemenin telaşındaydım.

En sevdiğim şarkı!

En sevdiğim kitabım!

Gece benim adıma iyice daralmış, bütün tesadüflerin yeniği olarak artık gitme vaktimin geldiğini anlamıştım. Ama bir iz bırakmalıydım. Günün birinde izi sürülecek bir iz.

Sehpanın köşesinde duran kaleme uzanıp ilk sayfayı açtım ve şu notu düştüm:

“İçinden kaça kadar sayabilirsin beni beklerken.”

mektup

2011-10-22T09:22:00.004+03:00

Çay kesmedi. Bir kahve yaptım kendime inanılmaz sert. Simsiyah, kapkara bir şey işte. Sana da yaptım bir fincan Sevil. Karşılıklı oturup içeceğiz. Balkonda otururken yudumlanacak o kahveler ve sen bana bakarken bana inanmayı öğreneceksin, sonra bana güvenmeyi.

Anlatmaya başladığım her an bu hikayelerin nedenlerini anlayacak kadar tanıyacaksın beni. Her başladığım cümleyi sen bitireceksin içinden ama ben senin beni anladığını bilerek anlatmaya devam edeceğim. Susmam başka bir şeye benzeyecek karşılıklı o balkonda otururken. Ve bir dostluk böyle büyüyüp kök salacak tarihin yırtık sayfalarında.

Hiç kimseye gidesim yok. Kime gitsem karşılamaz beni zaten. Kime gitsem tamamlanmam ben bu hallerimle. Kendi yalnızlığımı sevmeye de alıştım zamanla. Büyülü sözleri bıraktım epeydir dilime sürmüyorum. Verilen sözler alınan sözler derken kısalıyor her şeyin ömrü. Oysa susarak anlatmak ne güzeldir içindeki cehennemi. Ve anlaşıldığını görmek bir tebessümde.

Sen güzel gülüyorsundur Sevil. Nerden mi biliyorum? Acıya ve yalnızlığa alışık insanların güzel güldüğünü kendimden bilirim de ondan. Çünkü onlar için gülmek çok derinlerinde ki bir parıldayıştır.

Yıldızlardan kopalım bu gece. Hiçbir şeyin yörüngesinde kalmayalım. Delibozuk anlatalım. Anlatmaktan yorgun düşsün dilimiz. Dilimiz düşsün hatta. Nedir bu akşam saatlerinde yazma azmim? Daha gece bile olmadı, daha karanlık da çökmedi mumlar da yakılmadı. Ama içim kusacak kadar birikmiş. İnsanlar nerdesiniz? İnsanlar kimsiniz benim bu cinnete yaklaşan yalnızlığımda. Neler oluyor bilseniz. Kimler kimleri öldürüyor böyle gecelerde içinde. Hangi bedenler parçalanıyor ağlamaktan ve terk edilmekten. Kimse kimseyi anlamak için dayanmıyor kapılara artık. Herkes bir şeylerin peşinde. İşporta tezgahlarına benziyor sokaklar, uzun upuzun işporta tezgahlarına. Ve yüzüm ağrıyor ve gözlerim ağrıyor, tam da şu an aslında çok eskiden bir şiirimde demiş olduğum gibi “aklım ağrıyor” Sevil.

Biliyorum hem de çok iyi biliyorum. Ben kendim olmanın kurbanıyım. Kendi peşimden koştum hep, yarık ruhumun peşinden koşmaktan tükendim, ağladım, kırıldım. Ama her şeye rağmen yaşadım diyebiliyorum. Kendim gibi yaşadım. Kendim olmak için yaşadım. Kimseye benzemek istemedim. Kendime benzemediğim zamanlarda oldu ama o kadarının kimseye bir zararı yoktu. Sadece yürüyordum kendi adımlarıma dualar ve şarkılar okuyarak. Şimdi albümlerde o yüzler, şimdi albümlerde hüzün ve yokoluş.

Devam buradan. Buradan devam. Burası neresi Sevil? Bu dünya bu sokaklar bu ülke neresi. Neyi ifade ediyor bize kaybedişler neden böyle erken tüketiyoruz sevinci ve aşkı. Bir yerlerde bir şeyler var doğru olmayan. Doğru olmayan ne çok şey var aslında durup baktığında. Durup baktığında gördüğün ve gördüklerinle kafayı yemek üzere olduğun ne çok çirkin şey var.

Yorgunum, sular da yorgun be. Nicedir akmıyorlar geceme şöyle oluk oluk ve ben kendi sessizliğimle ıslanıp kalıyorum öyle bir başıma. Bu mu gerçekten yalnızlık denilen o kuyu. Bu gözler benim mi o kuyunun dibinden gökyüzüne bakan. Bu eller, sesim benim mi Sevil. Bu satırlar neden bunca birikmiş içime ve ben neden kimseye anlatmamışım yüzyıllık sancılarımı?

Anlatmak çözülmek midir bir başka hayatın önünde. Anlatmak soyunmak mıdır söylesene? Yeniden bir sigara koyuyorum dudaklarımın arasına. Kahve ve sigara ve kelimeler. Sende oradasın. Kendi hayatının içinde başka bir hayatı yaşar gibi!

Anlatmak diyordum. Anlatıyorum sanırım orada yüzündeki ifadeyi merak ediyorum. Belki günlerce şiirlerini okuduğun o adam seni karşısına almış içindekileri döküyor. İnsanlara kızar gibi yapıyor. Evet onlara kızar gibi yapıyorum Sevil. Çünkü onlara gerçekten kızamıyorum bu kadar yorgun ve bitkinken. Onları anlıyorum lanet olsun ki onları anlıyorum. Gülüşlerini, ezber aşklarını, sonuna kadar gidemedikleri hayatları, kaçışlarını, saklanışlarını anlıyorum. Anlamak nasıl bir beladır Sevil? Anlatmak nasıl bir özlemdir? Oysa çevremde ağzını ve kulaklarını açmış bir şey dememi bekleyen onca insan varken şimdi neden buradan bu akşam çıldırmış gibi seni karşıma almışım?

Sorular berbat birer cevaba sahiptir bazen. Ama bu sorular seni korkutmamalı, neler oluyor diye düşünmemeli Sevil. Seyit içini döküyor içine belki de yüzünün ortasına. İçim ağır gelebilir bazen. Ama zamanla alışırsın dilime ve içtenliğime. Bir insan bulduğumda, gerçek anlamda bir insan, nasıl da delirip anlattığımı anlarsın ve o zaman ne kaygıların olur ne de soruların. Ki kaygılarını yok ettiğimizde başlayacak asıl yolculuğumuz.

Ah yolculuklar ve yollar ne güzeldir insanın kendini başka bir iklime sürmesi. Gittiği o iklime kendini yakıştırıp, alışması. Yollar insanın tıkanmış kanallarını açar diye düşünürüm hep. Bir yolculuğun insanın sorularına cevaplar verdiği bile olur. Ama yola kulak vermek gerek, yolu dinlemek sıkılmadan ve bıkmadan. Yol anlatır ama herkes duyamaz.

Odamın duvarlarına sinmiş sesleri düşündüm bir ara. Hiç silinmeyen kimisine kulak kabarttım. İlk halleri gibi tınıları ve tonları. Ve duvarlar konuştukça daha bir susuyor insan. Duymak önemli diyorum Sevil. Duyamıyorsak eksiğizdir. Bakıp da görememek gibi düşün. Duymak için dinlemek, görmek için bakmak!

Şimdilik bu kadar. Parmak uçlarımı nasıl vurduysam klavyenin üzerindeki tuşlara acımışlar.

Hep güzel kalman dileklerimle Sevil.

004

2011-10-21T20:04:00.002+03:00

nazik ve ölçülü sortilerle

ruhuma dokunup kaçan inatçı ve katil

bir kelebektin sen

003

2011-10-21T12:34:00.002+03:00

işlediğim bütün suçların ortağısınız!

umut paranoyaları ve acıklı teneffüsler

2010-07-06T23:09:00.001+03:00

- yorgun bir ses ayak basıyor boşluğun kımıltısız gövdesine!

yüksek mahallelerde suç çalışıyor sabaha davetsiz çocuklar
az ötelerindeyim ve ellerim iki cebime çok fazla
bir elimi yolda bırakıyorum, …

sana gelmeye çok yakınım
ve biliyorum uzun zaman oldu seninle tanışmayalı
iki satırlık da olsa halini sormayalı
sormadım pencere önlerini aşındırmış nasırlı dirseklerine de
gözaltlarından sarkan mor heybelere
kırılmış saç uçlarına sormadım

yürüdüm durdum, durdum!
bir şeyler geçti yanımdan
kendime benzettiğim gölgeye bir şeyler homurdanarak
üstüme alınmadım yürüdüm durdum, yürüdüm!
şimdi sana gelmeye yakınım uzun zaman oldu seninle tanışmayalı

birileri geziniyor karanlıkta geceyi kim açık bıraktı
kim açık bıraktı herkes çıkıp giderken bu kapıyı
yorgun lamba kör bir aşka bakıyor
ve adı konulmamış inzivada
bazı sarhoşluklarda
mührünü yitirmiş mektuplar piç diye anılıyor
biliyorum sana gelmeye yakınım

su korkunç tenha aforoz edilen kuyunun dibinde
ve ben, baştan sona kusurlu bir imla
muhtemelen herkese uzağım kendimden başlayarak
sen alınma sana gelmeye yakınım ve biliyorum
uzun çok uzun zaman oldu seninle tanışmayalı,

...

mart/2010

s.pelitli

cesetlerin omuzlarındaki cenaze

2010-06-17T04:20:00.002+03:00

hiçbir yolculuk sırtlamaz bizi çoktan kesilmiş biletimiz
kalamayız bunca eskitilmişken ihtimaller

öyle dikeldik
adsız ve makyajsız iki duvar gibi birbirimizin karşısında
kimse ağlamıyordu bizden başka
kimse sırtını da vermedi

sahipsiz kaldı yarın
ve hayat öldü biz neyi bekliyoruz şimdi
bir su çarpsa yıkılacağız
bir rüzgâr esse
tutunamayan bir çocuk düşer birimizin dibine

ki

biz bağışlanamayacak hayatlar taşıyoruz saklımızda
bizim sırrımız bu

kalın kara kalemle acıların altını çiziyor tanrı
ve hakkımızda okunan kocaman bir yalandır

kırık niyetler
örselenmiş takvimler çivilenmiş göğsümüze
ve her şeye rağmen ve ısrarla
kimsenin erişemeyeceği bir göğe uzanıyoruz

ve hayat öldü kanımızın serinliği bundan

ve
hayat
öldü

aralık/09

s.pelitli

002

2010-06-10T10:11:00.001+03:00

Her dilin bir kusuru vardır, ...

yorgun eşiğe dikili iki ceset ve bir cenaze

2010-06-09T19:20:00.006+03:00

kimin çaldığı bilinmeyen kapılar bazı geceler sonsuz yalnızlığa açılır
ve sen bir suç gibi bakarken yüzüme
şimdi anlıyorum her aşkın bir de arka kapısı vardır

birbirinden güç alan iki itiraz, birbirini tamamlayan iki neden gözlerin
boynundan ayak bileklerine kadar beyaz bir endişeyle kapının eşiğindesin
ve sarı ışığın sol yanını bir ıslık gibi her yalayışında
inceden ıslanacak oluyor kirpiklerin
titreyen dudaklarını aralasan
kelimeler güvercin sürüleri gibi kanatlarını omuzlarımda örtecekler
belki buraya kadar haklısın

iki sokak çetesinin tetikteki suskunluğu bu
alınacak hasarların telafisini tasarlar gibi tasalı
ve son derece kesici, delice organlarımızla bekleşiyoruz
buraya neden geldin demek geçiyor içimden
buraya nasıl geldik sorusu cevabın olacak biliyorum
ölmeye niyetli kımıltısız gözlerim hedef tarıyor saçlarından başlayarak
kan damarlarda bir çıkışın izini sürüyor
kan olanca meşru!
günlerce ötelenen cevabın kuyusunda bir damla su arayışı değil bu

koklar gibi usulca kırptığımda gözlerimi ve alelacele anımsarken birkaç geceyi
her şeyden vazgeçen birinin
çok çalışılmış, kararlı ve dimdik o ses tonunda
bir el silah sesi, patlayan söz
- elveda!
ve sonra içimdeki basamakları bir bir inen ayak seslerin

evet bazı adamların hayatlarına bazı kadınlar bir şey düşürüp geçerler
bazı kadınların hayatlarına bazı adamlar…
her aşkın bir de arka kapısı vardır
ki artık, o kapıların önünde sıkılı her avuç hüzünlü bir sandıktır

mart/2010

s.pelitli

001 ya da ikiyüz34

2010-02-04T13:31:00.003+02:00

Yeni bir çağın ilk notu. Ya da yeni bir çağın başlangıcının haberi olsun bu girizgah.

- 2yüz33

2009-06-15T02:29:00.000+03:00

Düşler insan yüzlerinden aynalara yansımayan gerçeklerdir.

- 2yüz32

2009-06-05T21:31:00.002+03:00

Hey gardiyan! Sana sesleniyorum. Gardiyan! Bu gece bana bildiğin en sağlam masalı anlat kapının aralığından. Ya da kemerini sabaha kadar ödünç ver.

- 2yüz31

2009-06-05T11:10:00.002+03:00

İnsan bu mevsimde yürüdüğü sokağın kokusunu içine çekmiyorsa, onun hakkında suç duyurusunda bulunulması gerektiğini düşünüyorum.

- 2yüz30

2009-06-04T21:15:00.001+03:00

Kimse boyundan daha kısa bir ağaçta asamaz kendisini!!!

- 2yüz28

2009-05-18T13:42:00.002+03:00

Ne kadar çok hayat var, ne kadar çok insan ve her birinin bir hikayesi. Birden fark ediyorum bir çoğu kendi hikayelerine ne denli uzak duruyorlar. Kendi hikayelerini aynalarına asıp sokaklara saldıkları bedenlerini başka hayatlara doğru sürüyorlar. Bu sürükleniş bir gece, bir yerlerde, bir kaç düşünsel çakılışla, finaliyle kucaklaşıyor.

Hiçlik!!!

Şimdi kimi oynuyorum Abidin? Sen bilir, tanırsın beni.

- 2yüz27

2009-05-17T00:32:00.002+03:00

Dur diyorum aklıma. Artık bir yerde dur! Söz geçiremiyorum. Bu işkenceyi bir an önce sonlandırmak için önüme çıkan ilk duvara, kafamı hızla ve defalarca vurup, düşündüğüm her şeyi paramparça etmek istiyorum.

- ikiyüz26

2009-05-15T17:43:00.000+03:00

Ben iyiyim Abidin. Kötü giden hayat.

- 2yüz25

2009-04-27T13:12:00.001+03:00

Bir şeyi özlemek o şeyi süslemektir!!!

- 2yüz24

2009-04-27T13:08:00.002+03:00

İnançlarını yitirmişse insan, onun için ibre sıfıra dayanmıştır artık. Yapacak tek şey motoru susturup, direksiyondan ellerini çekip, sırtını koltuğa yaslamasıdır.

- 2yüz23

2009-04-20T19:11:00.002+03:00

Her efsanenin en az bir kahramana ihtiyaçı vardır. Her aşkın ise bir aşığa!

- 2yüz22

2009-04-19T12:14:00.002+03:00

Neden bunca tozlu aynalarınız? Bu bulanıklıklar, adı konulmamış bu geri çekilişler neden?

- 2yüz21

2009-04-15T20:44:00.002+03:00

Tanrı' nın bile dikemeyeceği sökükleri var benliğimin!

- 2yüz20

2009-04-15T15:17:00.002+03:00

Elimdeki kozlar bu elden sağ çıkmama yetmiyor. Kartlarımı ters çevirip masadan kalkıyorum. O an herkes fark ediyor, umudun şansla olan yakın ilişkisini.

- 2yüz19

2009-04-15T10:47:00.003+03:00

Duvarımın ardından, hayata yönelik birkaç "imha planı" içinde düşüncelerim.

- 2yüz18

2009-04-14T21:12:00.003+03:00

Yarın yok, hiç olmadı! Olmayacakta. Bu gün dünden arta kalan bir zaman sadece, yaşayıp geçtiğim.

Karanlık aynı karanlık, kuyunun derinliğiydi bir tek değişen. Orada kimsenin aklına düşmeyen sorularla cebelleşiyorum.

Acı artıkça cesaretleniyorum, daha bir özlüyorum gökyüzüne yüzümü sürmeyi.

Ama biliyorum yarın yok!

- 2yüz17

2009-04-09T11:03:00.005+03:00

benim sessizliğim kalın ve yüksek duvarlar bilir

ötesini bilseniz
içinizde şiddeti ölçülmez depremler
sayısız infilaklar yankılanır

kayıtlara geçmesin son sözlerim
u z a k bir dilde sayıklıyorumdur, kim bilir

üşürse kalemim mevsimsiz
küserse elim
üzülmeyin

üzülmeyin